Category: Uncategorized

धनिष्ठा नक्षत्र विचार


विषय : धनिष्ठा नक्षत्र विचार

संकलक : ज्योतिष मित्र मिलिंद

संदर्भ : नक्षत्र ज्योतिष

नमस्कार,

आज आपण धनिष्ठा नक्षत्राबद्दल माहिती घेणार आहोत.

धनिष्ठा हे नक्षत्र चक्रातील २३ वे क्रमांकाचे नक्षत्र असून या नक्षत्राला इंग्रजीमध्ये ‘आल्फा डेल्फिनी’ म्हणतात. या नक्षत्राचे पहिले २ चरण मकर राशीत व शेवटचे २ चरण कुंभ राशीत असल्याने हे द्विपाद नक्षत्र आहे. धनिष्ठा नक्षत्र हे अंधलोचन, ऊर्ध्वमुख व चलरूप आहे. नक्षत्र स्वामी मंगळ, राशी स्वामी शनी व दैवत वसु असल्याने या नक्षत्रामध्ये मंगळाचा पराक्रम व निश्चयीपणा, मकरेच्या शनीची चिकाटी व कष्ट करण्याची वृत्ती, कुंभेच्या शनीची स्थिरता व बुद्धीप्रगल्भता व वसु देवतेची परोपकारी वृत्ती यांचा सुंदर मिलाफ आढळून येतो. या नक्षत्राच्या चारही चरणांवर अनुक्रमे रवि, बुध, शुक्र व मंगळाचे स्वामित्व आहे. धनिष्ठा या शब्दाचा अर्थ समशीतोष्ण म्हणजे ऋतुमानाचे ज्ञान देणारा असा आहे. फार प्राचीन काळी संपातबिदू या नक्षत्रामध्ये होता. धनिष्ठा नक्षत्राची आकृती चक्राकृती किवा मृदुंगा सारखी भासते. या नक्षत्रामध्ये एकूण ४ तारे असून ते जरासे काटेरी, तेजस्वी आणि पांढरट रंगाचे आहेत. भाद्रपद महिन्यात धनिष्ठा नक्षत्र रात्रभर आकाशात दिसते.

हे नक्षत्र राक्षसगणी असल्याने त्यात पराक्रम असला तरी, साधारण शुभत्व असून तमोगुण  आढळतात.

धनिष्ठा नक्षत्रावर जन्मणारे जातक चंचल, निलाजरे, गायन वादनाचे शौकीन, छानछोकी, खादाड, निर्दयी, साहसी, अविचारी, मोठमोठ्या उलाढाली करणारे, थोडे स्वार्थी, लोभी, मात्र शूर, पराक्रमी, करारी, कर्तबगारी व कर्तृत्ववान आढळतात.

धनिष्ठा नक्षत्रावर जन्मणाऱ्या जातक पुरुषांचा बांधा मध्यम, उंच, थोडा अप्रमाणबद्ध, हाडे मोठी, रुंद, सांध्यातील हाडे जास्त मोठी दिसणारी, जरा अरुंद कपाळ, निमुळती हनवटी, गालाची हाडे जरा वर आलेली, काटक, चिवट, चांगली शारीरिक ऊर्जा व रोगप्रतिकार शक्ती, थोडा प्रौढ चेहरा, उदासीची छटा, जरा स्वार्थी स्वभाव आढळत्तात. हे जातक निश्चयी, शूर, पराक्रमी, कर्तबगार, श्रमिक, कष्टाळू, मेहनती, अंग मोडून काम करणारे, चिकित्सक, चौकस, संशोधक, दीर्घोद्योगी, कोणतेही काम शेवटपर्यंत तडीस नेणारे, प्रतिज्ञा करणारे, किचकट कामाची आवड असणारे, अल्प संयमी व किरकिर करणारे असतात.

धनिष्ठा स्त्री जातकांना हे नक्षत्र साधारण आहे. या नक्षत्राकडे सौंदर्य, रूप व कला, कोमलपणा, नाजूकपणा, हळूवारपणा, संगोपन करण्याची वृत्ती हे स्त्री गुण साधारण असतात. या नक्षत्रावर जन्मणाऱ्या स्त्रियांचा बांधा कणखर, काटक व जरा हाडाळ व थोडा अप्रमाणबद्ध आढळतो. चेहरा थोडा सुस्वरूप असला, तरी त्यावर प्रौढपणा व उदासी ची छटा दिसून येते. स्वभाव कष्टाळू, श्रमिक, संसारी, काटकसरी, कर्तव्यदक्ष, धार्मिक, बुद्धीवान व मेहनती, गरिबीतूनही काटकसरीने संसार करणारा, आज्ञाधारक व सेवावृत्तीचा आढळतो. अलंकार, उंची वस्त्र, आधुनिक फॅशन, दागदागिने यांचा फारसा हव्यास नसतो, पण नीटनेटकेपणा, व्यवस्थितपणा चांगला असते. 

धनिष्ठा नक्षत्र बुद्धीमत्ता, कर्तृत्व, अधिकारयोग यांना अनुकूल असते. या नक्षत्रावर जन्मणारे जातक स्वकर्तृत्वाने, हुषारीने व कर्तबगारीने श्रेष्ठपद प्राप्त केलेले आढळून येतात.

धनिष्ठा या नक्षत्राखाली बुद्धीमान तसेच कष्ट व कामकरी वर्गही आढळून येतो. या नक्षत्राखाली बँक किंवा खाजगी कंपनीत काम करणारे हिशोबनीस, कायदेपंडित, इंजिनिअर्स, आर्किटेक्ट, सेल्स टॅक्स व इन्कमटॅक्सचे काम करणारा वर्ग, कारखानदार, कंत्राटदार, उत्पादक, वितरक, शारीरिक श्रम व कष्ट करणारा मजूरवर्ग, घाऊक व्यापारी, धान्य, तेल, तंबाखू, कोळसा, लोखंड, लोकर यांचे व्यापारी, खाजगी औद्योगिक क्षेत्रात काम करणारा वर्ग हे सर्व येतात.

धनिष्ठा नक्षत्री रवी आरोग्याच्या’ दृष्टीने साधारण चांगला असतो. मेहनतीच्या कामाला चांगला, पण थोडासा अविचार, निर्दयी, मतलबी व सारासार विचार करणारा नसतो.

धनिष्ठा नक्षत्री चंद्र असता शूर, धाडसी, संपन्न, दाता. निश्चयी, अलौ केक, बुद्धीमान, मेहनती, भोजनप्रिय, धनसंचय करणारा असतो.

धनिष्ठा नक्षत्र मंगळाचे स्वतःचे नक्षत्र असल्याने व या नक्षत्रात मंगळ उच्च होत असल्याने फार चांगले, शरीरप्रकृती मध्यम पण काटक, चपळ, मजबूत, सशक्त, शूर, धाडसी, पराक्रमी, पण थोडा हळू गतीचा, मुत्सद्दी, कर्तबगार, इंजिनिअर, कारखानदार अथवा आर्किटेक्ट यांना चांगला, मात्र थोडा खादाड, निर्दय व छानछोकीची आवड असणारा असतो.

धनिष्ठा नक्षत्री बुध असता बांधा जरा अप्रमाणबद्ध पण चपळ, हुशार, बुद्धीमान, चुणचुणीत असतो.

धनिष्ठा नक्षत्री असलेल्या गुरूसाठी हे नक्षत्र साधारण आहे. शरीरप्रकृतीच्या दृष्टीने मध्यम, बुद्धी बरी, पण पैशाचे दृष्टीने साधारण आहे. जातक थोडा दुराग्रही, स्वार्थी व द्रव्याच्या उलाढाली करणारा आढळतो.

धनिष्ठा नक्षत्री शुक्र असता सुस्वरूप, पण बांधा अप्रमांणशीर, पुढचे दात थोडे मोठे, एका रेषेत नाही. थोडा हाडाळ, मात्र छानछोकी, रंगेल, थोडी खर्चिक, विषयसत्ता, स्वार्थी, आर्किटेक्ट व व्यापार यांच्या दृष्टीने बरा असतो.

धनिष्ठा नक्षत्री शनी असता मजबूत, सशक्त बांधा आणि लांब व रुंद हाडांचा, किंचित थोराड, मिशा कल्ले राखणरा, तसा हुशार, कष्टाळू, मेहनती, धडपड्या, अंगमेहनती, कर्तृत्ववान, निश्चयी व चिकाटीकारक पण जरा संयमी, स्वार्थी, किरकिरा व त्रासिक स्वभावाचा व आतल्या गाठीचा आढळतो. मात्र हा शनी कारखानदार, उत्पादक, घाऊक व्यापारी, स्वतंत्र व्यवसायाची आवड देतो.

धनिष्ठा नक्षत्री राहू असता हाडापेराने मजबूत, काटक, सशक्त, पीळदार शरीर, चपळ, शूर, धाडसी, कर्तृत्ववान, मेहनती, थोडाफार अधिकारभोग, आर्किटेक्टला चांगला,

धनिष्ठा नक्षत्री केतूला साधारण असतो. फक्त तब्येतीच्या दृष्टीने चांगला, पण बुद्धी व धनाच्या बाबतीत अनुकूल नाही. थोडाफार धार्मिक व सत्वगुणी असेल.

धनिष्ठा नक्षत्री हर्षल असता बुद्धीला चांगला, हुशार, संशोधक, उत्तम कल्पनाशक्ती, विजेच्या सहाय्याने चालणारी यंत्रे व कारखाने तसेच अधिकारयोग व दर्जा यांना चांगला. तब्येत मध्यम पण थोडा अविचारी, लहरी, अस्थिर मनाचा, उलाढाल्या करणारा आढळतो.

धनिष्ठा नक्षत्री नेपच्यून साधारण असतो. संशोधक वृत्तीचे नक्षत्र असल्याने दैविकविद्या किंवा चमत्कार वगैरेला वाव नसतो. जरा उदासीन प्रवृत्ती असते. मात्र धार्मिक व आध्यात्मिक गोष्टींना बरा.

धनिष्ठा नक्षत्री या नक्षत्राखाली होणारे आजार जरा दाहक व मुरणारे असतात. हे जातक तशा साध्या तापाने किवा सर्दीपडशाने आजारी पडलेले दिसून येत नाहीत. रोग प्रतिकारशक्ती बरी असते. मात्र कापणे, भाजणे, हाड मोडणे, खरचटणे, धडपडणे, फार गुडघे दुखणे किवा संधिवात असला तरी कळा मारणे व सूज दिसते. त्वचेचे रोग, मुखाचे रोग फार होतात. काहीवेळा विलंबीत डांग्या खोकला, दमा यांचा फार त्रास होतो. शिरा सरकणे, सुजणे, अपघात यांची संभावना असते.

धनिष्ठा नक्षत्री जन्मणाऱ्या जातकांचे हस्ताक्षर जरा बारीक, गिचमीड व थोडे जवळजवळ लिहिलेले असते. मात्र अक्षर एका रेषेत असते.

धनिष्ठा नक्षत्र अंधलोचनी असल्याने या नक्षत्रावर वस्तू हरवल्या, तर त्या थोड्या प्रयत्नाने सापडू शकतात. वस्तू पूर्व दिशेला गेलेली असते.

धनिष्ठा नक्षत्र साठी रत्न मंगळाचे पोवळे अथवा शनीचा नीलमणी असला तरी पोवळे जास्त योग्य वाटते. अंकशास्त्राप्रमाणे या नक्षत्रावर ९ या अंकाचा किवा या अंकाचे वर्चस्व आहे. तरी ९ अंक योग्य वाटतो.

धनिष्ठा नक्षत्र राक्षसगणी असले तरी मौंजी, बारसे, पालकारोहण अशा शुभकार्याला चांगले. तर नारदमान्य विवाहालाही ते योग्य आहे. हे नक्षत्र घरे, देवालये, विहिरी खणणे, गलबत बांधण्यास आरंभ करणे, राज्याभिषेक, वहान घेणे व त्यात बसणे, नवीन वस्त्रालंकार करणे, मुलांचे नाक-कान टोचणे, बी पेरणे, नृत्यारंभ, राजदर्शन, प्रथम स्त्री- समागम, मंचकारोहण, विद्यारंभ, गांधर्वविवाह, दत्तक घेणे, प्रयाण, शिक्का सुरू करणे, बाळंतीणीस स्नान घालणे अशा कार्यांना उत्तम असते.

ज्योतिष मित्र मिलिंद (पुणे)
संपर्क : 7058115947
(सशुल्क कुंडली मार्गदर्शन)

चंद्र जन्मा तुझी कहाणी


विषय : चंद्र जन्मा तुझी कहाणी

लेखक : ज्योतिष मित्र मिलिंद

संदर्भ : स्वअध्ययन व नवग्रह साधना व गुगल आंतरजाल

नमस्कार,

ज्योतिष शास्त्रातील चंद्राचे महत्व हे कायम अबाधित असणार आहे. चंद्र मनाचा कारक ग्रह मनाला जातो. मनोभावना, मनोविकार, प्रेम, संमोहन, गूढविद्या, इंद्रिय सुखाचे समाधान, स्पर्शाचे ज्ञान, सुखाची झोप, मनाचा खंबीरपणा, भोळेपणा, विसराळूपणा, दुर्बलता, वेड, माता, स्वतःचे घर व त्यातील सुखसोयी, स्त्री, कलाविष्कार, औषधे, दुध, पातळ पदार्थ, पेये, अन्न धान्ये, उपहारगृहे, मासे, पांढऱ्या रंगाच्या वस्तू, प्रवास, पाणी, गर्भाशय, पोट, गर्भपेशी, स्तन, शरीरातील लस, रसोत्पादक ग्रंथी, जननक्रिया, स्त्रियांचे नैसर्गिक धर्म ईत्यादी अनेक गोष्टी चंद्र दर्शवत असतो.

आयुष्यातील चढ उतार दर्शवणारी प्रसिद्ध विंशोत्तरी महादशा जन्माचे वेळी चंद्र ज्या नक्षत्रात असेल तिथून सुरु होते.

आपले पुराण चंद्राविषयी एक रूपक कथा सांगते, ब्रह्माच्या सल्ल्यानुसार ब्रह्म पुत्र आग्नेय याने कठोर  तपश्चर्या केली, तापाची सांगता झाल्यावर त्याचे डोळ्यांतून अश्रुधारा वाहू लागल्या. त्या दिव्याश्रूंनी अवघे विश्व प्रकाशमान झाले. दिशांनी मोहित होऊन पुत्र प्राप्तीच्या लालसेने स्त्री रूप धारण करून ते अश्रू प्राशन केले. पण अश्रू पाणी स्वरूप पातळ असल्याने गर्भ धारणा काही होऊ शकली नाही. म्हणून त्याने अश्रुंचा त्याग केला. तेव्हा ब्रह्माने त्याचे नाव चंद्र ठेवले व ब्रह्मलोकी नेऊन ठेवले.

अशीच अजून एक कथा वाचनात आली. अत्रिऋषी व सती अनसूया यांना ब्रह्मदेवांच्या अंशापासून झालेला पुत्र म्हणजेच चंद्र. चंद्राने माता-पित्यांच्या अनुमतीने वाराणसी येथे जाऊन शिवलिंग तयार करून त्रिकाळ स्नान करून तो शिवाराधना करू लागला त्यामुळे भगवान शंकर शिवलिंगातून प्रगट झाले व आकाशात स्वतंत्र चंद्रमंडळ निर्माण करून तेथे चंद्राची स्थापना केली.पुढे प्रजापती दक्ष राजाने आपल्या २७ उपवर मुलींचे विवाह चंद्राशी लावून दिले, त्या मुली म्हणजे २७ नक्षत्रे होय.

रोमन कैथालिक लोक चन्द्राला Vergin Mary म्हणतात व ती स्वर्गाची आई होय, जी पोषण करते. ती ल्यूना आहे. ती रात्रिची राणी आहे. डायना अपोलोची जुळी बहिण आाहे. ही देवी व शिकारी पण आहे, ही शुद्धता व फलोत्पादकेतेची अधिष्ठाती पण आहे. तिला ग्रीक लोकाद्वारे Astors म्हटले जाते.

तसेच आधुनिक विज्ञानास ही सतत खुणावणारा कोण असेल तर तो चंद्र. चंद्रावर वातावरण कसे असेल, मानवी वस्ती तिथे करणे शक्य आहे का. अशा अनेक शक्यतांचा शोध घेण्यासाठी जगातील प्रगत देशांमध्ये चंद्र मोहिमा आखल्या जातात.

१९६९ सालच्या जुलै महिन्यात अमेरिकेच्या अपोलो-११ या यानातून नील आर्मस्ट्राँग, मायकेल कॉलिन्स व एडवीन ऑल्ड्रिन हे अंतराळ वीर चंद्राच्या भेटीसाठी गेले. नील आर्मस्टींग व एडवीन ऑल्ड्रिन चंद्रावर यशस्वी पाउल ठेवले व तेथून माती, दगड ई. नमुने गोळा केले आणि सुखरूपपणे पृथ्वीवर परतले.

तर अशा या चंद्राच्या जन्माविषयी आधुनिक विज्ञानात जे सिद्धांत प्रचलित आहेत त्यांची थोडक्यात माहिती घेणार आहोत.

सर्वसाधारणपणे, चंद्र कसा तयार झाला याचे चार सिद्धांत प्रचलित आहेत.

१) कॅप्चर थिअरी

२) कंडेन्सेशन थिअरी

३) जायंट इम्पॅक्ट थिअरी

४) फिजन थिअरी (विखंडन सिद्धांत)

१) कॅप्चर थिअरी :

सन १९०९ मध्ये थॉमस जेफरसन जॅक्सन सी या अमेरिकन खगोलशास्त्रज्ञाने कॅप्चर सिद्धांत मांडला. त्यांचे मते चंद्राची निर्मिती सूर्यमालेत इतरत्र लघुग्रहांप्रमाणे झाली, परंतु जेव्हा.तो पृथ्वी  ग्रहाच्या खूप जवळ आला, तेव्हा पृथ्वीच्या गुरुत्वाकर्षण शक्तीने त्यास आपल्या कक्षेत खेचले व  चंद्र त्यानंतर पृथ्वीभोवती भ्रमण करू लागला.

हा सिद्धांत चंद्र आणि पृथ्वीची रचना वेगळी का आहे हे ओळखण्यास मदत करतो. तथापि, हा सिद्धांत वेगवेगळ्या ग्रहांभोवती फिरणाऱ्या इतर चंद्रांच्या निर्मितीचे स्पष्टीकरण देतो असे मानले जाते, अनेक शास्त्रज्ञांना वाटते की हा सिद्धांत पृथ्वीच्या चंद्रासाठी संभव नाही.

उदाहरणार्थ, फोबी, शनिभोवती फिरणारा चंद्र, या वलयांकित ग्रहाने पकडला आहे असे मानले जाते. फोबीचा आकार लघुग्रहांसारखा अनियमित असतो आणि तो चंद्रासारखा पूर्णपणे गोलाकार नसतो. शिवाय, ग्रहांद्वारे (पकडलेले) कॅप्चर केलेले फोबीसारखे चंद्र सामान्यतः विलक्षण किंवा गोलाकार नसलेल्या कक्षाचे अनुसरण करतात. पृथ्वीचा चंद्र अतिशय गोलाकार कक्षेत ग्रहाभोवती फिरतो. याव्यतिरिक्त, काही आकाषीय वस्तूंना चंद्र पृथ्वीशी टक्कर होण्याआधी त्याचा वेग कमी करावा लागला असता आणि अशा घटनेचा कोणताही पुरावा उपलब्ध नाही.

२) कंडेन्सेशन थिअरी :

हा सिद्धांत असे सांगतो की, पृथ्वी आणि चंद्र एकाच वेळी तेजो मेघातून घनरूप झाले आहेत.

कंडेन्सेशन थिअरी हा सिद्धांत सौर यंत्रणा कशी निर्माण झाली हे स्पष्ट करते. त्यात असे म्हटले आहे की वायू आणि धूळ यांचे एक महाकाय ढग घन पदार्थात घनरूप होऊन ग्रह तयार होतो व  सौर वाऱ्यामुळे ग्रहांची वाढ थांबते. हा सिद्धांत असेही सुचवितो की चंद्र आणि पृथ्वी एकाच नेब्युलापासून घनरूप झाले आहेत आणि चंद्र पृथ्वीभोवती कक्षेत फिरत आहे.

३) जायंट इम्पॅक्ट थिअरी :

जायंट इम्पॅक्ट थिअरीला कोलायडिंग किंवा इजेक्टेड रिंग थिअरी असेही म्हटले जाते. पृथ्वीला मोठ्या वस्तुमानाची जोरदार धडक बसली आणि पृथ्वीचा एक तुकडा अवकाशात बाहेर पडला. तो म्हणजे चंद्र. पण हा सिद्धांत फारसा स्वीकारला गेला नाही.

४) फिजन थिअरी (विखंडन सिद्धांत)

सन १८९८ मध्ये चार्ल्स डार्विन चा मुलगा जॉर्ज हॉवर्ड डार्विन याने हा सिद्धांत मांडला. विखंडन म्हणजे विभक्त होणे, आणि विखंडन सिद्धांत असे सुचवितो की, जेव्हा पृथ्वीच्या इतिहासाच्या सुरुवातीच्या काळात एक खडकाचा वितळलेला तप्त गोळा होता. तिच्या प्रदक्षिणेचा वेग ४ तास इतका प्रचंड होता. त्याकाळीही पृथ्वीवर सूर्याच्या गुरुत्वाकर्षणामुळे भरती ओहोटीचे चक्र सुरू झाले होते. त्यावेळी दर दोन तासांनी पृथ्वीवर भरती येत असे. व या सर्वांमुळे केंद्रोत्सारी शक्ती निर्माण होऊन दूर फेकला जाऊन तो पृथ्वीपासून विभक्त झाला व पृथ्वीभोवताली चंद्राच्या स्वरूपात फिरू लागला. पृथ्वीच्या ज्या भागातून चंद्र बाहेर फेकला गेला, त्याची खूण आजही आपल्याला पॅसिफिक महासागराच्या रूपाने दिसत आहे. पृथ्वीपासून चंद्राची निर्मिती झाल्यामुळे पॅसिफिकचा खड्डा तयार झाला असे डार्विनचे म्हणणे होते.

हा सिद्धांत शक्य आहे असे वाटले कारण, चंद्राची रचना संपूर्ण पृथ्वीसारखी नसली तरी ती आपल्या ग्रहाच्या बाह्य स्तरांसारखी दिसते.

१९५३ साली रेमंड आर्थर लिटलटन यांनी गणना करून हे मांडले की, जर केंद्रोत्सारी शक्ती निर्माण होऊन दूर फेकला जाऊन तो पृथ्वीपासून विभक्त झाला, दोन ऐवजी एक मोठा तुकडा दूर उडून पडला व मधला छोटा तुकडा जवळच उडून पडेल. यातील विभक्त होऊन दूर गेलेला मोठा तुकडा म्हणजे मंगळ हा ग्रह आहे. मंगळ व पृथ्वी एकमेकांपासून सुटे होताना मधल्या ताणलेल्या भाग जो सुटा झाला तो चंद्र आहे. हा तुकदा (चंद्र) पृथ्वीपासून बराच जवळ असल्यामुळे तो पृथ्वीच्या गुरुत्वाकर्षणाने पृथ्वीभोवती फिरत राहिला. मंगळ मात्र भ्रमणातील अस्थैर्यामुळे पृथ्वीपासून बराच लांब उडून स्वतंत्र ग्रह म्हणून सूर्याभोवती फिरू लागला.

इथे एक गोष्ट मांडावीशी वाटते, ती म्हणजे मंगळाचे वस्तुमान साधारणपणे पृथ्वीच्या वस्तुमानाएवढे आहे. वैदिक ग्रंथात मंगळाला ‘कुज’ म्हणजे पृथ्वीपासून जन्मलेला असे नाव आहे.  मंगळाला भौम म्हणजे भूमीपुत्र असे ही म्हणतात.

मंगळ जन्माची पुराणातील रूपक कथा वाचनात आली ती आपल्याला सांगतो.

अवंती नगरीत वेदपारंगत भारद्वाज नावाचा एक तेजस्वी ब्राह्मण क्षिप्रा नदीच्या काठी तपास बसला असताना एक अप्सरा तपोभंग करण्यासाठी येऊन आली व भारद्वाज जागेवरून उठल्यावर गुप्त झाली. भारद्वाज कामविकाराने ग्रासल्याने त्याचे रेतस्खलन होऊन भूमीत शिरले व त्यातून एक पुत्र जन्मास आला. स्त्री रूपाने पृथ्वीने त्याचे संगोपन केले व तो ७ वर्षाचा झाल्यावर ती भारद्वाज कडे गेली व त्याला सर्व कथा सांगून त्याचे कडे सुपूर्त केले. तोच हा भौम म्हणजे मंगळ.

रेमंड आर्थर लिटलटन यांच्या मंगळ व चंद्र जन्माच्या संकल्पनेशी आपल्या पुराण ग्रंथांमधील वर्णन जुळणारे आहे, जे अतिप्राचीन काळी दिलेले आहे. 

इति चंद्र जन्मकथा अध्याय संपूर्णम I

ज्योतिष मित्र मिलिंद (पुणे)
संपर्क : 7058115947
(सशुल्क कुंडली मार्गदर्शन)

त्रिगुण महात्म्य


विषय : त्रिगुण महात्म्य

संकलक : ज्योतिष मित्र मिलिंद

संदर्भ : वेदांत विचार व आयुर्वेद महर्षी पांडुरंग कुलकर्णी यांचा एक लेख  

नमस्कार,

कोणत्या विषयाची नवीन माहिती उपलब्ध करून द्यावी, अशी माझ्या मनात चर्चा चालू असताना, त्रिगुण नजरेसमोर तरळले आणि लेखनाचा विषय मिळून गेला. व त्यानुसार संकलन व मांडणी करण्याचे काम हाती घेतले.

या भूतलाची निर्मिती आणि त्यावरच्या प्राणिमात्रांचे आयुष्य हे तीन गुणांनी गुंफलेले असते. सत्त्व, रज, तम या त्रिगुण विषयी पुसट माहिती अनेकांना असते. याच त्रिगुणांचा आज आपण उहापोह करू या.

निर्गुण शुद्ध ब्रह्म हे जेव्हा मायेच्या गुणांचा स्वीकार करते, चैतन्यात जेव्हा मायेचे गुण प्रकट होतात,  तेव्हा त्या चैतन्याला ‘ईश्वर’ असे म्हणतात. एकटे ब्रह्म (मायेच्या गुणरहित निर्गुण ब्रह्म) निष्क्रिय असते. ते कोणतीही क्रिया करू शकत नाही. जगाची उत्पत्ति, स्थिति, लय वगैरे क्रिया एकटे निर्गुण ब्रह्म (मायेच्या गुणरहित असलेले) करु शकत नाही. ते जेव्हा मायेच्या आच्छादानाने त्रीगुणात्मक बनते, तेव्हा ते उत्पत्ति, स्थिति, लय या क्रिया करते. परंतु ब्रह्म आणि माया (प्रकृति) यांचा संयोग जगाची उत्पत्ति, स्थिती आणि लय यांचे आदिकारण मानला जातो. ऋग्वेद, यजुर्वेद, आणि सामवेद या तीन वेदानीही त्रिगुण महात्म्य वर्णिले आहे.

ब्रह्मा (ब्रह्मदेव) कोण आहे?

शुद्ध चैतन्य परात्पर ब्रह्म, जेव्हा मायेच्या रजोगुणाचा स्वीकार करते. किंवा शुद्ध चैतन्य परात्पर ब्रह्मात मायेचा रजोगुण प्राधान्यपणे प्रकट होतो, तेव्हा त्या चैतन्याला म्हणजेच ईश्वराला, आपल्या शास्त्रांनी ब्रह्मा (ब्रह्मदेव) असे नाव दिले आहे, आणि हा ब्रह्मदेव जगाची उत्पत्ति करण्याचे कार्य करतो.

विष्णू कोण आहे?

शुद्ध चैतन्य परात्पर ब्रह्मात मायेचा सत्वगुण प्राधान्यपणे प्रकर्षाने प्रकट होतो, तेव्हा त्या चैतन्य ब्रह्माला म्हणजेच ईश्वराला, आपल्या शास्त्रानी ‘विष्णु’ असे नाव दिलेले आहे. आणि हा विष्णू जगाची स्थिती, म्हणजेच संरक्षणाचे कार्य करतो. आणि हे जग रक्षणाचे काम परिणामकारकरीत्या पार पाडण्यासाठी जरूर पडेल तेव्हा या विष्णूला निरनिराळे अवतार धारण करावे लागतात.

महेश कोण आहे?

शुद्ध परात्पर ब्रह्मात मायेचा तमोगुण प्राधान्यपणे प्रकट होतो तेव्हा त्या मायावत म्हणजे ईश्वराला आपल्या शास्त्रानी महेश, शिव, शंकर अशी नावे दिली आहेत. आणि महेश लय करण्याचे कार्य करतो.

या प्रमाणे ब्रह्मा, विष्णू, महेश ही एकाच ईश्वराची निरनिराळी नावे आहेत. परंतु खरे पाहता ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश, हे तिघेही ब्रह्माहून अलग नाहीत सत्व, रज व तम या मिश्र गुणांपासून उत्पन्न झाल्याने, हे तीन अवतार भिन्न आहेत असे वाटते, परंतु हे तीनही ब्रह्माचीच रूपे असल्याने, ते ब्रह्माहून भिन्न नाहीत. श्रीमद् भागवतात चौथ्या स्कंदात, सातव्या अध्यायात, दक्षप्रजापतिचे यज्ञाचे वेळी परमात्मा (ब्रह्म) विष्णू रुपात प्रकट होतो असा प्रसंग आहे. आणि त्यावेळी तो स्पष्ट खुलासा करतो की ब्रह्मा, विष्णू, महेश ही एकाच ब्रह्माची तीन रूपे आहेत.

जसे गंगानदी एकच आहे परंतु ती आकाशात असताना तिला मंदाकिनी म्हणतात. पृथ्वीवर तिचे भागीरथी असे नाव आहे (भगीरथाने पृथ्वीवर आणली म्हणून) आणि पाताळांत तिला भोगावती म्हणतात. नावे तीन असली, तरी ती वास्तवात गंगाच आहे. तसेच हे तीनही एकच शुद्ध चैतन्य परात्पर ब्रह्मच आहे आणि त्या सर्वांचे एकच स्वरूप आहे. परंतु मायेचे आवरण असल्याने व श्रद्धा असल्याने विविध पंथांचे शिवपंथी (शैव) विष्णूपंथी (वैष्णव) आणि शक्तिपंथी (शाक) अनुयायी त्या त्या दैवताची उपासना करत असतात.

ब्रह्मा हा जगाच्या उत्पत्तिचा अधिष्टाता आहे. विष्णू जगाची स्थिती, म्हणजेच संरक्षणाचा अधिष्टाता आहे. आणि महेश जगाच्या लय संहाराचा अधिष्टाता आहे.

इंग्रजीत ईश्वराच्या या तीनही शक्ति एकाच शब्दात समाविष्ट केलेल्या आहेत.

G – जनरेटर – उत्पत्ति

O – ऑपरेटर – स्थिती

D – डिस्ट्रोयर – लय विनाशक

सांख्यशास्त्रात पुरुष किंवा ‘ज्ञ’ हा ज्ञाता किंवा उपभोग घेणारा आहे. हा प्रकृतीपेक्षा वेगळा आहे. म्हणून तो सत्त्व, रज, तम या गुणांपलीकडचा आहे. जगातील सर्व घटना, घडामोडी या प्रकृतीमुळे होतात. गीतेप्रमाणे प्रकृती ही भगवंताची माया आहे आणि पुरुष हा त्याचा अंश आहे, असे मानले जाते.

ज्या वेळी त्रिगुणयुक्त प्रकृती निराळी आणि देव निराळा याचे ज्ञान होते, ती मुक्ती असते. त्याला जाणता / बुद्ध आणि कृतकृत्य म्हणतात.

मन आणि बुद्धी हे प्रकृतीचे विकार म्हणजे रूपे आहेत. देहातील इंद्रिये आणि बुद्धी यांत प्रथम सत्त्वगुण वाढतो आणि उन्नती होते. त्रिगुणयुक्त प्रकृती आणि भगवंत हे निराळे आहेत हे कळते. त्याला त्रिगुणातीत म्हणजे सत्त्व, रज, तम या तीन गुणांपलीकडे पोचलेला असे सांख्य मानतात.

त्रिगुण म्हणजे, सत्त्व, रज आणि तम प्रत्येकाच्या मनाचे आणि पर्यायाने शरीराचे, आयुष्याचे नियंत्रण, चालन आणि सांभाळ ही कामे अविरत करत असतात. प्रत्येकाच्या शरीरात तीन गुणांचे प्रमाण वेगवेगळे असते. त्याचे संतुलन आयुष्याचा दर्जा ठरवत असते.

विश्वातील प्रत्येक पदार्थ, द्रव्य हे या त्रिगुणांनी बनलेले असते. सत्त्व म्हणजे शुद्ध, रज म्हणजे आवड आणि तम म्हणजे बधिर. तीन मूळ रंगांच्या वेगवेगळ्या प्रमाणातील मिश्रणातून असंख्य रंगछटा तयार होतात, तसेच तीन गुणांपासून असंख्य स्वभावाच्या व्यक्ती आपणाला भेटतात.

तम गुण (लय) : तम गुण म्हणजे, जडपणा, अज्ञान आणि निष्काळजीपणा, बेफिकीर वृत्ती असते. तमामुळे आपल्या शक्तीची माणसाला जाणीव नसते, ती जणू मृत असते. जगायचं कशासाठी हे ती माणसं विसरलेली असतात आणि व्यसनाच्या आहारी जातात. अगदी बुडून जातात. परिणामाची काळजी न करता  मनात आला विचार आला की कृती मोकळे होतात, त्रासदायक गोष्टींमध्ये अडकत जातात, नाश पावतात ते कल्पनेतील उंच मनोरे चढत असतात. इतर माणसाच्या मान-सन्मानाला ते कवडीमोल मानतात. कमालीचा आळशीपणा, दुसऱ्याच्या सुख-दुःखाला काडीचीही किंमत देत नाहीत, त्यांना त्यात रस नसतो, त्यांची वागणूक अनैसर्गिक असते. बुद्धिमत्ता आणि कौशल्य यांचा उपयोग केला जात नाही. ते सगळे वाया जाते. मुळात असलेल्या चांगल्या बाबींचा उपयोग होत नाही. तामसिक मंडळी खोल खोल गर्तेत कोसळतात, स्वत:चा नाश करून घेतात. जबरदस्त शक्तीची कार/गाडी, इंजिन बंद ठेवून चालविण्यासारखे यांचे आयुष्य असते.

राजस गुण (उत्पत्ती) : राजा गुणांमुळे अथक प्रयत्न केले जातात. जबरदस्त इच्छा, गगनापेक्षा उंच आकांक्षा हे त्यांचं इंधन, अन्न असतं. पण हे स्वार्थासाठी, स्वतःच्या ‘मी’ पणाला कुरवाळण्यासाठी असते. ही मंडळी महत्त्वाकांक्षी आणि चांगले स्पर्धक असतात. जिंकण्याची जबरदस्त इच्छा असते. पण यासाठी खूप किंमत मोजावी लागते, भांडणतंडण, वैर वाढते, मनावरचा ताण सतत वाढता असतो, लढाई कधी संपतच नाही. चुका आणि महाचुका होत राहतात. शांती, आनंद कधी मिळतच नाही, मनाने सर्वांच्या सतत विरोधात असतात. आपली वाईट अवस्था होईल असे वाटत राहते. सर्वांच्यावर प्रभुत्व मिळवावे, आपला एकछत्री अंमल असावा, या आकांक्षेपायी तो जितकं ओरबाडतो ते सगळं घालवतो. राजसिक मंडळी केव्हा जिंकतात, तर केव्हा हरतात. सर्वांशी वादावादी करून शेवटी कुटुंब आणि मित्र परिवारापासून सुटतो. स्वयंचलित वाहनाचा ब्रेक करकचून दाबून कार पळविण्यासारखी अवस्था होते.

सत्त्व गुण (स्थिती) : सत्त्वगुण म्हणजे शांती आणि शुद्धता यांची मूर्ती. लालसा, इच्छा यांपासून तो मोकळा असतो. सर्व बंधनाच्या पलीकडे जायचे आहे याची जाणीव त्यांना असते. सत्त्व व्यक्तीला थोरांचे आशीर्वाद लाभतात, त्यांच्या आयुष्यात बरकत असते, विपुलता असते आणि जे मिळाले त्याबद्दल तो नेहमी कृतज्ञ असतो. जगाच्या कल्याणासाठी या विभूती असतात. जो इतरांना देत असतो त्याला ती ऐपत मिळत असते. सत्वगुणी मंडळी आशा आकांक्षांची तटबंदी मोडतात, वृथा अभिमानाचे ओझे झुगारून देतात. अशी मंडळी स्वत:ला जाणतात आणि परमसुखाच्या सर्वोच्च पदास पोचतात.

आपले जन्मास येणे सार्थकी लावायचे असेल, तर स्वत:मधला सत्त्वगुण ओळखणे आणि तो वाढावा म्हणून प्रयत्न करणे जरुरीचे आहे. रजगुण घासावा, पुसावा आणि उदात्त ध्येय, हेतू ठरवून त्याप्रमाणे काम करावे. मनामध्ये, कामामध्ये इतरांनाही सामावून घ्यावे, त्यांच्या हितासाठी काही कार्य करावे. तमोगुणावर अंकुश ठेवावा. अशा प्रकारे त्रिगुणात संतुलन साधत चांगला बदल करण्याचा प्रयत्न करावा. सर्वत्र विविधता आहे, पण त्यातही एकता आहे हे समजून घ्यावे. आजारपण, वृद्धत्व/ म्हातारपण, मरण, पुन्हा जन्म या त्रासदायक वर्तुळातून बाहेर पडण्याचा सतत प्रयत्न करावा आणि अंती आत्म्याच्या आनंदी अमृतत्वाचा अनुभव घ्यावा.

प्रभू श्रीरामचंद्रांवर सत्त्वगुणाचा अधिक प्रभाव होता. त्यामुळे पितृभक्ती, बंधुप्रेम, प्रजाप्रेम, मित्रप्रेम, सेवकप्रेम आणि पत्निप्रेम असे गुण उच्च दर्जाचे होते.

रजगुण हा तेजासाठी, शौर्यासाठी आवश्यक भाग होता. परंतु त्याचा उपयोग दुष्ट निर्दालनासाठी, शत्रूनाशासाठी, भुईभार झालेल्यांसाठी, त्यांचा वध करण्यासाठी झाला होता. श्रीरामांनी कुणाबद्दल राग, आकस मनात ठेवला होता असे आढळत नाही. जी काही कर्मे केली, ती कर्तव्य म्हणून केली. त्यांचे सर्व आयुष्य संयमपूर्ण होते. अस्वस्थपणा, पळापळ, अविवेकी निर्णय कधी घेतले गेले नव्हते.

श्रीरामचंद्राच्या चरित्रातून लक्षात घेण्याची गोष्ट म्हणजे, सत्त्वगुण प्रभावी असेल तर रजगुण मदत करतो आणि एखादी गोष्ट साध्य करता येते.

कैकेयी ही राजा अश्वपती आणि केकेय यांची कन्या होती आणि राजा दशरथाची तिसरी पत्नी अयोध्येची सर्वात लहान राणी होती. ती हुषार होती. युद्धकलेत निपुण होती. अनेक युद्धांत तिने दशरथ महाराजांबरोबर प्रत्यक्ष भाग घेतला होता. एके प्रसंगी रथाच्या चाकात काही गडबड झाली, तेव्हा तिने कुशलतेने महाराजांसह रथ बाजूला योग्य ठिकाणी घेतला. तेव्हा दशरथ प्रसन्न झाले आणि तिला दोन वर दिले. वर म्हणजे इच्छापूर्ती करण्याचे वचन.

श्रीरामाला राज्याभिषेक करावयाचे ठरल्यानंतर कैकेयीची बालपणापासूनची सल्लागार मंथरा हिने ‘भरताला राज्याभिषेक व्हावयास हवा, त्यासाठी राम वनवासात जावयास हवा,’ असे कैकेयीस पटविले. मंथरेच्या मनावर रजगुण, तमोगुण यांचा वास अधिक होता. भरताचे कल्याण व्हावे त्यासाठी प्रयत्न करणे हे रजगुणाचे काम आहे. परंतु त्यासाठी रामाला त्रास व्हावा असा विचार हा तमोगुणाच्या अतिरेकामुळे निर्माण झाला. म्हणून मग हे दोन वर कैकेयीने दशरथ महाराजांकडे मागितले.

दशरथांनी अगदी अनिच्छेने भरताला राज्याभिषेक आणि श्रीरामाला वनवास या कैकेयीच्या इच्छा पूर्ण केल्या. इथे सत्त्वगुणाचेच अधिक्य दिसते, कारण स्वतःला त्रास सोसून, स्वतःचे नुकसान करूनसुद्धा इतरांचे भले करणे, हा विचार असतो. रजगुण त्याप्रमाणे कर्म करतो.

इतरांना सर्व प्रसंगी साथ द्यावी, हा विचार सत्त्वगुणप्रधान मंडळींमध्ये असतो. म्हणून सीता व लक्ष्मण रामाच्या अतिकष्टदायक अशा वनवासात जाण्यासाठी त्याच्याबरोबर गेले. सुखाचे जीवन सोडून वडिलांच्या इच्छेसाठी वनवासात जाणे आणि भावाच्या, पतीच्या प्रेमासाठी आपल्या सुखाचा त्याग करून श्रीरामाला साथ देणे हे सत्त्वगुण प्रधानता दर्शवते.

सत्त्वगुण आहे त्या पातळीत ठेवण्याचा प्रयत्न करावा. अधिक वाढला तर सर्वोत्तम, पण रजगुण हा सत्त्व व तम गुणाला धक्के मारतच असतो. त्यामुळे ‘रात्रंदिन आम्हा युद्धाचा प्रसंग’ असे आपल्याला अनुभवावे लागते..

त्रिगुण संतुलन साधत नेहमीच्या ऐकण्यातील पण नेहमीचे रटाळ बौद्धिक म्हणून दुर्लक्षिलेल्या पुढील सूचनांप्रमाणे वागले तर रज, तम गुण प्रमाणाबाहेर वाढत नाहीत, आटोक्यात राहतात, सत्त्वगुण पातळी चांगली राहते. अन्यथा आयुष्य ढवळून निघू शकते.

१) खोटे कधी बोलू नये.

२) दुसऱ्याची मालमत्ता बळकावू नये..

३) इतरांची संपत्ती लुबाडू नये.

४) कुणाशीही शत्रुत्व पत्करू नये.

५) वाईट कृत्य, त्रासदायक बोलणे टाळावे

६) पापी / दुष्ट माणसाबरोबरसुद्धा वाईट वागू नये,

७) कुणाच्या चुका काढू नयेत, दाखवू नयेत

८) दुसऱ्याच्या गुप्त गोपनीय गोष्टी इतरांना सांगू नयेत वा वाच्यता करू नये.

९) सामाजिक योग्य, न्याय, नीतिनियम तोडणाऱ्या मंडळीशी संबंध ठेवू नयेत.

१०) विश्वासघातकी मंडळीपासून चार हात लांब असावे.

११) अयोग्य गोष्टींमध्ये रस घेऊ नये.

१२) असंस्कारी माणसाच्या आश्रयाला जाऊ नये.

१३) इतरांना भीती दाखवू नये.

१४) खूप खाणे, खूप पिणे टाळावे.

१५) कुणाची कुरापत काढू नये. भांडण सुरू करू नये.

१६) जेवताना कुणाबद्दल वाईट बोलू नये. इतर वेळी पण नको.

१७) सज्जनांचे दोष काढत हिंडू नये.

१८) मद्यपान, जुगार, वेश्या यांपासून लांब राहावे.

१९) नोकरांचे पगार, सर्व देणी वेळच्या वेळी द्यावी.

२०) कुणावरही विश्वास ठेवताना काळजी घ्यावी.

२१) केव्हाही, कशाबद्दलही चिंता, काळजी करू नये.

२२) मनाचा वारू (घोडा) भरकटू देऊ नये.

२३) स्वतःचे शरीर आणि मन यांना विनाकारण शिणवू नये.

२४) कोणताही निर्णय घेताना फार वेळ लावू नये. दीर्घसूत्रीपणा नसावा,

२५) नेहमी रागावू नये. अति आनंदाने नाचू नये.

२६) स्वतःची काळजी घेऊन शरीर व मन यांचे आरोग्य चांगले राहते.

२७) इतरांनी आपल्याला ठेवलेली नावे दिलेली दूषणे वारंवार आठवत बसू नये.

२८) सर्वांशी स्नेहयुक्त बोलणे करावे.

२९) ज्ञानेंद्रियांना मोकाट सोडू नये (नाक, कान, डोळे, जीभ, त्वचा).

या गोष्टींचे रोज पालन करायला हवे. म्हणजे त्रिगुणांचे संतुलन साधले जाते आणि आपल्याला आनंदी जीवनासाठी त्याचा उपयोग होतो.

(संदर्भ : चरक व सुश्रुत संहिता)

सत्व, रज आणि तम हे त्रिगुण सर्व अस्तित्वाचा मुलभूत पाया आहेत.

राजस कार्यकारी शक्ती आहे. सत्व, तम यांना हलविण्याचे काम राजस करते.

सत्व, तम हे स्थिर आहेत. परंतु त्यांच्याकडे सुप्त शक्ती आहे.

सत्यगुण : सावध आणि सहनशील व निर्गर्वी.

रजगुण : दुःखाचा बाऊ करतो. सुखामध्ये हर्ष वायु होतो.

तमोगुणी : आळस नडतो. प्रयत्न करावा अशी इच्छा नसते.

शेवटी एवढच सांगेन की, गर्भधारणे समयी तीन गुण विविध प्रमाणांत एकमेकांत मिसळतात. त्याचा आपल्या व्यक्तिमत्वावर प्रभाव पडतो. पण मनुष्य जन्म ही कर्म योनी असल्याने आपण प्रयत्नपूर्वक व बुद्धीने, ज्ञानाने आपल्या व्यक्तीमत्वात आणि पर्यायाने आपल्या प्रारब्धात बदल करण्याची संधी आपल्याला लाभली आहे, तिचा सदुपयोग करून घेणे आपल्या हातात आहे. 

ज्योतिष मित्र मिलिंद (पुणे)
संपर्क : 7058115947
(सशुल्क कुंडली मार्गदर्शन)